Een paar weken geleden hebben we een nieuwe transportmand gekocht voor de katten. Zo een waar die je zowel van boven als met een deurtje kunt openen. Lekker kussen erin, voer/waterbakje in het deurtje, geweldig. We hebben hem nog niet nodig gehad gelukkig, maar vandaag mag Kruumel hem inwijden. De mand vanmorgen in de kamer gezet. Dat is wel interessant en iedereen wil er even in liggen. Kruumel heeft er zelfs een dutje in gedaan.
Voor vertrek naar de dierenarts gooi ik een speelgoedmuisje erin en jawel hoor, Kruumel springt er meteen in. Ook het in de auto zetten en de veiligheidsriem om de mand doen is reuze interessant. Weer een verbaasd snoetje als ik de auto start en de radio zachtjes aan zet. Tot nu toe lijkt het wel gezellig en hij spint genoeglijk. Daarna begint hij zijn gekke kletsgeluidjes te maken om me vertellen dat hij nu wel uit dat hok wil. Als hij merkt dat het geen effect heeft, gaat hij maar een dutje doen.
Bij de dierenarts is, buiten de assistente niemand in de wachtkamer. Gezellig spinnend ligt hij bij mij op schoot. Dan komt er een mevrouw met een klein hondje bij dokter Hans naar buiten, dus Kruumel maar terug in de mand. ‘Niet leuk hoor’, vertelt hij me. Gelukkig mogen we snel naar binnen.
Hé, wéér een nieuwe meneer, dat vindt Kruumel wél weer leuk. Spinnend maakt hij kennis. Dokter Hans is ook wel lief en aardig, want Kruumel wordt zelfs aan de binnenkant van de oren bewonderd. Heerlijk toch, zoveel aandacht. Dan ziet dokter Hans iets wat wij nog niet eerder hebben gemerkt: Kruumel blijkt toch zwarte haartjes op zijn kopje te hebben. Pas in het sterke licht zie je het. Hij is dus niet echt helemaal wit. Wel een ontzettend mooi ventje, vindt ook dokter Hans.
Na de keuring is Kruumel helemaal gezond bevonden; tijd dus voor zijn eerste inenting. Zoals een échte kerel betaamd, huilt hij even luid. Als beloning ook nog een ontwormingspil erachteraan. Terug in die rotmand wil hij ook niet meer en hij doet weer zielig. Als de lieve assistente het etensbakje aan het deurtje van het mandje vult, is hij onmiddellijk weer stil. Eten is nu eenmaal zijn allergrootste hobby. Tevreden knabbelt hij onderweg en doet dan weer een dutje.
Eenmaal thuis springt hij zo snel mogelijk uit de mand. Er is zelfs een welkomstcomité; Funs, Sieske en Snoebel besnuffelen hem helemaal. Blij weer bij ze te zijn, geeft hij ze allemaal luid spinnend een kopje. Als ik de mand opruim, zie ik dat mijn kleine held hem écht goed heeft ingewijd met een flinke plas. Terwijl hij luid spinnend rondloopt, blij iedereen weer te zien, stop ik het kussentje in de wasmachine en sop de mand uit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten